|
ร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง
มีเพียงทรวงอกซึ่งสะท้อนขึ้นลงเบาๆ
อันแสดงถึงสัญญาณแห่งการมีชีวิตอันบอบบางเหลือเกิน
นั่นช่างคล้ายดั่งมีดคมกริบที่กรีดลงบนเนื้อหัวใจของคนซึ่งอยู่ข้างๆ
จนเจ็บปวดรวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก
เสียงครางเบาๆที่แว่วปนมากับลมหายใจอันแผ่วริน
ราวกำลังเรียกหาใครอีกคนซึ่งไม่ได้อยู่ ณ
ตรงนี้
'
นี่คือคำตอบของเธอใช่ไหม ?
และคือสิ่งที่หัวใจเธอต้องการสินะ ?
แล้วเธอมาบอกกับฉันทำไม ? '
คนผู้นั้นสูดลมหายใจเข้าลึก..
ระงับความรู้สึกทั้งหลายที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในออกอย่างยากเย็น
!
รอนะ..
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าควรทำอย่างไรต่อไป
………………………………
ณ
อีกด้านหนึ่ง..
ใครอีกคนกำลังเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
ราวกับหัวใจซึ่งอยู่ภายในได้สลายแหลกลับไป
เหลือเพียงร่างที่ซึมกระทือราวไร้วิญญาณ
ลมเย็นยะเยียบหอบหนึ่งพัดมาปะทะร่าง..
ชายเสื้อคลุมยาวสะบัดพลิ้ว
หากเจ้าตัวกลับหาได้รู้สึกใดไม่..ความเจ็บปวดที่กัดกร่อนอยู่ในหัวใจ..
แผ่ซึมซ่านไปทั่วร่างจนกลับกลายเป็นชาด้าน
สายตาเหม่อลอยมองไปข้างหน้า...
ภาพในอดีตราวกับกำลังฉายขึ้นอีกครั้งหนึ่ง...
เรื่องทุกๆอย่างมันเริ่มขึ้น ณ ตอนไหนกันหนอ ?
…………………………… |
